Dursun Zaman

Bugün 19 Mayıs.Bayramımız kutlu olsun.En güzel yanı da tatil olması.=)Bu tatilden faydalanmamak olmaz.İçimde bir şeyler "Otur ders çalış." dese de her şey ders ve proje değil şu hayatta.Kendimize ve sevdiklerimize de vakit ayırmamız lazım.Ben de aynen öyle yaptım. Akşamdan planlamıştık Gülcemle her şeyi.Uzun zaman olmuştu görüşmeyeli.Halbuki eskiden ayrı geçmezdi zamanımız.Yollar,işler,mekanlar ayrılınca buluşmalarımız da zora girdi tabi.Ne zaman boş vakit bulsak telefonlaşıp "Yarın buluşuyoruz." muhabbetlerine gireriz.:D Bu da o günlerden biri. Bugün süslenmeden olmaz.Azcık daha özen göstererek buluşmaya hazırlandık ve işte o an.Ne kadar da özlemişiz birbirimizi.O kadar çok konuşacak şey birikmiş ki...Saatin ne çabuk geçtiğini de anlayamadık.Gelecekten,arkadaşlardan,derslerden...En çok da hayallerimizden konuştuk.Birde meslek hayatımız var tabi.Meslektaş olunca hayaller de ortak bir noktada buluşuyor.=) Bornova'dan başladık gezmeye.Sonra Bornova kesmedi bizi.K...

Doğduğumuzdan bugüne kadar ne kadar insan tanıdık...Kaç kişiyle muhabbet ettik,kaç kişiyle dolaştık gezdik tozduk,kaç kişiyle ağladık,kaç kişiyle bağıra çağıra isyan ettik yaşadıklarımıza... Düşünüyorum da bir zamanlar can ciğer olduğum kişiler şimdilerde hayatımın hiç bir bölümünde yoklar.Ne telefon ne de ulaşabileceğim başka bir şeyleri var.Yok olup gitmişler...Kopmuşuz.Geride kalan sadece bir kaç hatıra olmuş.Bazen ortak arkadaşlar olunca laf arasında isimleri geçince hatırlarım "Ne günlerdi be diyerek aklımda kalan anılarda ufak bir gülümseme bırakır bende".Bazen ismini bile hatırlayamadıklarım  oluyor.Belli mi olur,yolda dalgın dalgın yürürken karşıma onlardan biri çıksa ,gözüme bir yerlerden tanıdık geliyor diye hatırlasam, ne güzel olurdu.Ama yine de onları hatırlamak güzel... Tabi bir zamanlar tanıdığım insanların hepsini gülerek hatırlayamıyorum.Konuşmamamızın sebebi de birbirimize ulaşamamamız ya da iletişim kopukluğu falan değil .Ben ya da o bilerek istemişizdir...

En kötü günümüz böyle olsun dediğim günler çoktur.Bazen ,acayip eğlenirim ,mutlu bir haber almışımdır , arkadaşlarımla ya da sevdiklerimle beraber mutlu bir gün geçirmişimdir.Kısaca yüzüm gülüyordur,ağzım kulaklarımdadır:).Sıkıntıları ,düşünceleri bir an da olsa bir kenara itekleyip o an gülmüşümdür ve o söz çıkmıştır ağzımdan."En kötü günümüz böyle olsun..." Maalesef ki bu isteğim olmaz her zaman ve daha kötülerini de gördüğüm olmuştur.Yüzüm hiç gülmedi o günlerde ve hatta bazen gözyaşı döktüm yaşadıklarım karşısında.Yok olup gitmek istedim , keşke yaşamasaydım bunları dercesine. Ağlamaklı halimden bir an kurtulup etrafıma bakınca gördüm ki iyi günümde yanımda olanlar kaybolmuş ortalıktan.Çok az kişi kalmışız.Bir elin parmaklarını geçmez saysak.Eğlenirken ,kahkahalara boğulurken beraberdik ee peki nereye gittiler şimdi? Bu gidişler gidiş değil ,kaçış.Aman sakın beni görmesin,aramasın der gibi ortadan kayboluş.Canımız yanar...En çok ihtiyacımız olduğu anda...Oysa tek isteğim...